• Jesteśmy organizacją studencką przy SGGW, oraz kołem PTTK nr 16 przy Oddziale Międzyuczelnianum w Warszawie
  • Tak mniej oficjalnie: Jesteśmy grupą studentów i nie tylko, których łączy wspólna turystyczna pasja. Zrzeszamy się w klubie, bo nam jest raźniej, weselej, taniej i ...ciekawie.
  • Co robimy?
    • Priorytetem w naszej działalności jest szkolenie Organizatorów Turystyki Szczegóły znajdziesz w sekcji "Kurs OT"
    • Prowadzimy Studencką Bazę Namiotową w Łopience koło Cisnej. Jest to takie schronisko namiotowe, gdzie turysta z garbem może tanio przenocować.
    • Organizujemy rajdy piesze i nie tylko dla studentów wszystkich wydziałów SGGW. Studenci innych uczelni w miarę wolnych miejsc są również mile widziani!

Więcej: www.akt.waw.pl

Przyroda

Dolina Łopienki położona jest w zachodniej części Bieszczadów, w okolicach wsi Cisna. Otoczenie wysokich pasm Łopiennika, Jam, Korbani odizolowuje ją w specyficzny sposób. Ta naturalna bariera sprawia, że przeszło 1200-hektarowy obszar (powierzchnia zlewni potoku Łopienka wpadającego do Solinki) zachował wiele ciekawych elementów przyrodniczych i w znacznym stopniu oparł się presji zagospodarowania.

Od roku 1947, kiedy to ostatni mieszkańcy zostali zmuszeni by opuścić swą rodzinną wieś, jest on nie zamieszkały. Wyjątek stanowią miesiące letnie (VII-IX), gdy funkcjonuje baza namiotowa. Po wojnie, do roku 1988, działalność gospodarcza obejmowała wypas bydła i owiec. Obecnie jest to tylko działalność związana z pracami leśnymi dwóch administrujących teren nadleśnictw: Cisnej i Baligrodu. Niemal całość Łopienkowskiej Doliny jest przykładem coraz rzadszej w Europie harmonii krajobrazu naturalnego i kulturowego. Przez około 500 lat od okresu zasiedlania okolic, przekształcał się on w kierunku tradycyjnego krajobrazu wsi karpackiej.

Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi już z roku 1550. Począwszy od tamtych lat elementy naturalne zaczynały ustępować na rzecz pastwisk, łąk i częściowo pól uprawnych. Osadnictwo na prawie wołoskim powodowało wykształcenie się specyficznej formy, nie kłócącej się z puszczańskim charakterem okolicy. Przełom wieku XVIII i XIX przyniósł znacznie większy rozwój cywilizacyjny. Wzrost liczby ludności, powstawanie nowych osiedli spowodował dalszą ekspansję terenów rolniczych, z tamtego okresu pochodzi tarasowa forma zagospodarowania pól. Częściowo ze względu na wyraźnie niesprzyjający uprawom klimat i inne możliwości uzyskiwania dochodów przez mieszkańców, nie rozwinęła się ona na taką skalę j ak w innych rejonach Bieszczadów.

Po wysiedleniu miejscowej ludności rozpoczął się regres gospodarki rolniczej. Mimo, iż trwała ekstensywna gospodarka leśna, to ejdnak forma użytkowania rębniami stopniowymi i bazowanie na naturalnym odnowieniu lasu upodabniało go do formy pierwotnej. Powoli wygląd doliny zaczął się przekształcać na powrót w kierunku coraz bardziej naturalnego. Obecnie postępująca regresja sprawiła, że do widocznych śladów ludzkiego bytowania prócz odbudowanej cerkwii należą zarastające fragmenty podmurówek domostw, kamienne piwniczki i tarasowane zbocza. A zatem na przykładzie doliny można obserwować wkraczającą wtórnie sukcesję biocenoz i roślinności leśnej. Jest to do pewnego stopnia ewenement w skali kraju, gdzie obserwuje się raczej proces ustępowania elementów przyrodniczych na rzecz urbanizacji i dewastacji.

Utrzymanie krajobrazu w formie naturalnej nie jest czymś powszechnym nawet jeśli chodzi o same Bieszczady. Ponowny napływ ludności i rozwój turystyki nie sprzyja zachowaniu go w takiej postaci. Izolacja Doliny Łopienki przez otaczające ją góry, położenie z dala od osad, niepowtarzalne walory estetyczne tego miejsca nadają mu szczególny wymiar i wyjątkową szansę na ochronę.

Prócz niepodważalnych walorów krajobrazowych dolinę charakteryzuje bogactwo flory i fauny. Wstępnie przeprowadzone przez zespół z Katedry Botaniki Leśnej SGGW (1991) badania wykazały występowanie 297 gatunków roślin naczyniowych. Stanowi to 33% gatunków podawanych dla Bieszczadów Zachodnich. Jest to dość znaczna liczba zważywszy na niewielki udział gatunków synantropijnych, pospolitych roślin, których występowanie wiąże się z przekształcaniem ekosystemów przez ludzi.

Z roślin prawnie chronionych występują: widłaki (jałowcowaty, goździsty, wroniec), paprotka zwyczajna, omieg górski, pierwiosnki, wawrzynek wilczełyko, parzydło leśne oraz szereg gatunków storczyków. Z bardzo rzadkich gatunków nie będących na liście wymienić można wierzbownicę kosmatą, sit ściśniony czy gruszyczki, mniejszą i jednostronną. Z punktu widzenia fitosocjologii większość zbiorowisk roślinnych należy do tzw. żyznej buczyny karpackiej, Dentario glandulosae- Fagetum. Właśnie w tych lasach spotkać można wiele cennych, zasługujących na ochronę buków i jodeł, które warto by objąć ochroną pomnikową jako najstarszych świadków szczęśliwszych lat doliny.

W okolicy znajduje się też kilka wychodni skalnych fliszu karpackiego. Są to również rzadkie formy przyrody nieożywionej kwalifikujące się jako pomniki przyrody.Świat zwierząt na opisywanym obszarze jest poznany nieco mniej szczegółowo. Pospolicie występują Salamandra plamista, kumak górski a z gadów jaszczurka zwinka i żyworódka, żmija i zaskroniec. Ciekawsze bezkręgowce to pomrów błękitny, jeden z rzadszych i piękniejszych ślimaków, chroniony motyl- mieniak tęczowiec czy też rozpucz- największy z krajowych chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych.

Z pośród ptaków na uwagę zasługują orlik krzykliwy, trzmielojad, typowy gatunek Karpat- drozd obrożny, rzadka w górach sikora czarnogłówka, występujący wzdłuż potoków pluszcz. Jednym z coraz rzadszych w kraju jest pospolity w okolicy jarząbek. Obserwowano niestety ginącego już w Polsce orła przedniego.

Jako najbardziej cenne dla polskiej przyrody ssaki należy wymienić bytujące w dolinie niedźwiedzie brunatne, rysie i wilki. Te trzy drapieżniki wymagają rozległych, z rzadka penetrowanych lasów jakie zapewniają właśnie Bieszczady, będące obecnie prawie jedynym regionem gdzie spotyka się je wszystkie na raz. Pospolitym zwierzęciem jest jeleń karpacki, najcenniejszy podgatunek tego pięknego zwierzęcia. Lista "mieszkańców" Łopienki nie jest z pewnością zamknięta. Brakuje szczegółowych danych na temat świata bezkręgowców, niewiele wiadomo o drobnych ssakach z rzędów nietoperzy, owadożernych, gryzoni. Również szata roślinna wymaga co prawda w mniejszym wymiarze, badań dotyczących jej zmian i przekształceń. Nie pozostaje nam więc nic innego, jak tylko zaprosić wszystkich miłośników górskiej przyrody, ptakolubów, botaników i wszelkich przyrodników chcących dowiedzieć się czegoś więcej o zagubionej w Bieszczadach dolinie. Przyjedźcie, a może to dzięki wam uda się odnaleźć nowe zasługujące na ochronę miejsca, rzadki gatunek, pełniej scharakteryzować bogactwo jej życia. Może znajdziecie w końcu odpowiedź na pytanie co w trawie piszczy...

Ochrona przyrody w okolicach Łopienki. Cała dolina znajduje się na terenie Ciśniańsko- Wetlińskiego Parku Krajobrazowego utworzonego w 1992r. Obejmuje on 46 tys. Ha na terenie gmin Cisna, Baligród, Komańcza i Solina. Wschodnia część graniczy z Bieszczadzkim Parkiem Narodowym. Wraz z czterema parkami krajobrazowymi Bieszczadów i Pogórza tworzy Zespół Karpackich Parków Krajobrazowych. Wraz z jednym z nich, P. K. Doliny Sanu oraz z Bieszczadzkim P. N. wchodzi w skład transgranicznego Rezerwatu Biosfery Karpat Wschodnich, funkcjonującego również na terenie Ukrainy i Słowacji. Charakter Parku jest zdecydowanie leśny- lasy stanowią 83% jego powierzchni. Dominujący zespół leśny to buczyna karpacka. Flora roślin naczyniowych liczy przeszło 900 gatunków, z których 170 to gatunki górskie. Typowo górska fauna zwraca uwagę znaczną liczbą drapieżników, z niedźwiedziem na czele. Szczególny urok mają przełomy rzeczne i progi skalne na potokach górskich oraz grzędy i wychodnie skalne. Najbardziej cenne, typowe lub unikalne fragmenty przyrody ożywionej i nie ożywionej objęte są ochroną rezerwatową. Istniejące rezerwaty to;

  • "Olszyna Łęgowa w Kalnicy" 13.9 ha;
  • "Cisy na górze jawor" 3ha- z naturalnym bieszczadzkim stanowiskiem cisa;
  • "Gołoborze" 13.9 ha- naturalne rumowisko skalne;
  • "Sine Wiry" 387.7 ha- przełomowa dolina potoku Wetlinka, 4 km od Bazy;
  • "Zwiezło" 1.7 ha- Jeziorka Duszatyńskie;
  • "Zakole" 5.2 ha- naturalne zbiorowisko roślinności torfowej

Osoby interesujące się historią znajdą na tym terenie relikty kultury: stare łemkowskie chaty (np. nad Osławą), zabytkowe cerkwie (Turzańsk, Smolnik, Łopienka), małe zapomniane cmentarze wojenne (Chryszczata).